Ross wreszcie oswobodził okręt, żeglując rufą naprzód. Okręty odpłynęły ku Falklandom, a w grudniu ponownie ruszyły na wody polarne, w pobliże Półwyspu Antarktycznego; lód nie pozwolił im jednak wpłynąć na Morze Weddella i zmusił do zawrócenia. 4 września 1843 roku „Erebus” i „Terror” powróciły do Folkestone w Anglii.
Służba w Arktyce
W Anglii „Erebus” i „Terror” zostały wyposażone w silniki parowe z lokomotyw o mocy 20 HP, każdy napędzający pojedynczą śrubę okrętową. Śrubę można było schować w kadłubie, aby uchronić ją przed uszkodzeniem przez lód. Innymi nowymi rozwiązaniami technologicznymi, jakie zastosowano w tej wyprawie, było centralne ogrzewanie parowe i dodatkowe wzmocnienia kadłuba. Zapasy miały wystarczyć na trzy lata, dla zapewnienia rozrywki okręt miał także bibliotekę i pianolę z 50 utworami. Kapitanem „Erebusa” i dowódcą wyprawy został John Franklin, doświadczony badacz Arktyki. 19 maja 1845 roku okręty opuściły Greenhithe w Anglii i wyruszyły do Arktyki, na poszukiwanie Przejścia Północno-Zachodniego. Po postoju na Grenlandii i uzupełnieniu zapasów, oba okręty wypłynęły na Morze Baffina i przez Cieśninę Lancastera wpłynęły na wody Archipelagu Arktycznego w Kanadzie.