Współtworzyły czerwone oddziały, które stłumiły powstanie kozackie. Siły zbrojne Tereckiej Republiki Radzieckiej składały się z 1 i 2 pułku władykaukaskiego pod dowództwem Mitiajewa i Frejtaga, oddziałów pod dowództwem A. Gegeczkoriego, P. Agnijewa i K. Kasajewa, chińskiego oddziału rewolucyjnego, 1 uderzeniowej kolumny szariackiej, odrębnych oddziałów Inguszy i Czeczenów, 300-osobowego oddziału robotników z Groznego pod dowództwem Michała Lewandowskiego.
2 sierpnia 1918 r. do Władykaukazu wkroczyły formacje inguskie, które splądrowały miasto. Pod kierunkiem Ordżonikidzego rozpoczęto wysiedlenia Kozaków, których ziemię rozdzielano między górali walczących po stronie czerwonych.
Upadek Czerwoni mieli na Północnym Kaukazie przewagę liczebną nad białymi, jednak nie zdołali utrzymać się we Władykaukazie. Najpierw szereg klęsk w walkach z Armią Ochotniczą gen. Antona Denikina poniosła 11 Armia Czerwona, w styczniu 1919 r. 12 Armia musiała wycofać się, gdyż zagrażało jej całkowite otoczenie. W końcu stycznia 1919 r. ukonstytuował się Rewolucyjny Komitet Obrony Tereckiej Republiki Radzieckiej. Jednak już w następnym miesiącu zajęte przez białych zostały te jej obszary, na których dominowała ludność rosyjska.