Jerzy Wacław Dybczak, ps. Dąb (ur. 2 stycznia 1922, zm. 18 lub 21 sierpnia 1944) – polski harcerz, kapral podchorąży, dowódca drużyny w plutonie Grup Szturmowych, poległy w powstaniu warszawskim.
Życiorys Syn Franciszka Dybczaka, kapitana Wojska Polskiego, byłego legionisty, szefa kancelarii Dowództwa Okręgu Korpusu I Warszawa, internowanego w Rumunii, więźnia oflagów, i nauczycielki Marii Zofii z Olszańskich; brat Bogusława, Kazimierza i Teresy (zam. Zielińskiej).
W 1938 roku ukończył Gimnazjum im. Króla Władysława IV w Warszawie i rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów nr 2 w Rawiczu, którą przerwał wybuch II wojny światowej. Ewakuowany wraz z rodzicami do Lwowa, wziął udział wraz z bratem Bogusławem w obronie Lwowa; po kapitulacji miasta powrócił do Warszawy.
Podczas okupacji kontynuował naukę w ramach tajnych kompletów Liceum im. Władysława IV (matura najprawdopodobniej w czerwcu 1942). Po maturze uczył się w Prywatnej Szkole Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego (tzw. Szkoła dr. Jana Zaorskiego), która pod przykrywką szkoły średniej kształciła studentów pierwszych lat studiów medycznych.