Harcerz 17 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej przed 1939 i w okresie okupacji, był sekcyjnym CP-300 (młodsza 17 WDH w konspiracji), a następnie w latach 1942–1944 drużynowy drużyny praskich Bojowych Szkół BS-PR-300. W 1942 odbył kilkumiesięczne szkolenie wojskowe „Wiarus” i uczestniczył w tzw. II turnusie (klasa B) Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola” (według relacji m.in. Zbigniewa Klimasa to właśnie w mieszkaniu rodziny Dybczaków przy ul. Targowej 44 m. 25 odbyła się 24 grudnia 1942 roku nominacja całej klasy B na kaprali podchorążych). Po przejściu do kadry instruktorskiej Jerzy Dybczak sam szkolił podchorążych Agricoli i przeprowadzał egzaminy. Był zastępcą dowódcy i dowódca drużyny Grup Szturmowych GS-PR-100 – jednej z trzech drużyn w plutonie GS „Jurand”, który tuż przed wybuchem Powstania włączono do nowo powstającej trzeciej kompanii Batalionu „Zośka”.
Pracował jako zaopatrzeniowiec i sprzedawca na Bazarze Różyckiego w budce zakupionej przez matkę. Według kilku relacji budka ta wykorzystywana była jako konspiracyjny punkt kontaktowy.