Roza Papo (ur. 6 lutego 1914 w Sarajewie, zm. 25 lutego 1984 w Belgradzie) – jugosłowiańska lekarka i generał Jugosłowiańskiej Armii Ludowej, pochodzenia żydowskiego.
Życiorys Urodziła się w rodzinie żydowskiej w Sarajewie. Jej matką była Mirjama Abinun, córka rabina Salomona Abinuna z Gračanicy. Roza Papo studiowała medycynę w Zagrzebiu. Po ukończeniu studiów w 1939 pracowała w szpitalach w Sarajewie, Begow Hanie i Olovie. Po niemieckiej agresji na Jugosławię w 1941 r. jej rodzice trafili do obozu koncentracyjnego w Jasenovacu, ona zaś przyłączyła się do oddziału partyzanckiego Todora Vujasinovicia. W marcu 1942 związała się z Komunistyczną Partią Jugosławii. Należała do grona bliskich współpracowników Josipa Broza Tity, zajmując się tworzeniem i utrzymaniem partyzanckich szpitali polowych. W 1942 roku w czasie bitwy o Ozren została raniona w twarz odłamkiem bomby lotniczej. W 1943 roku otrzymała awans na kapitana, a w 1945 roku na majora.