W czasie wojny zginęła cała jej rodzina, zamordowana w obozach koncentracyjnych. Po wojnie mieszkała w hotelu w Sarajewie, skąd przeniosła się do Belgradu, gdzie rozpoczęła specjalizację w zakresie epidemiologii – początkowo w Belgradzie, a następnie w Paryżu i Leningradzie. Pozostawała w służbie wojskowej, od 1965 roku pracowała jako profesor Wojskowej Akademii Medycznej, kierując katedrą chorób zakaźnych. Według jugosłowiańskiej encyklopedii wojskowej pełniła także urząd rektora Wojskowej Akademii Medycznej. W 1973 roku otrzymała awans na stopień generała majora. Była prawdopodobnie pierwszą kobietą na Bałkanach, która uzyskała stopień generalski.
Otrzymała szereg odznaczeń wojskowych, w tym Order Braterstwa i Jedności, a także Medal Partyzancki.
Była zamężna, miała dwoje dzieci. Zmarła w lutym 1984 roku w Belgradzie.
Awanse służbowe 1943 – kapitan 1945 – major 1973 – generał major
Przypisy
Kategoria:Epidemiolodzy Kategoria:Jugosłowiańscy generałowie Kategoria:Kobiety w służbie wojskowej (biografie) Kategoria:Żołnierze Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii Kategoria:Bośniaccy Żydzi Kategoria:Rektorzy uczelni w Serbii Kategoria:Odznaczeni Orderem za Odwagę (Jugosławia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Braterstwa i Jedności Kategoria:Ludzie urodzeni w Sarajewie Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1984