W publikacjach zagranicznych winą za śmierć Hirszmana obarcza się zazwyczaj „polskich antysemitów”. W rzeczywistości zabójstwo miało jednak charakter polityczny. Sprawcami byli czterej polscy nastolatkowie, z których jeden, Janusz Pałkowski, był sąsiadem Hirszmana. Należeli oni do „Tajnej Organizacji Wojskowej” – kilkunastoosobowej młodzieżowej organizacji konspiracyjnej, powiązanej z poakowskim skrzydłem antykomunistycznego podziemia. W maju 1946 roku w ręce Urzędu Bezpieczeństwa wpadł jeden z zamachowców, Jerzy Fryze. W czasie śledztwa przyznał, że oddał do Hirszmana śmiertelny strzał, gdy zobaczył, jak ten „sięga ręką do kieszeni”. Zeznał także, że celem spontanicznie przeprowadzonej akcji było zdobycie broni, którą według Pałkowskiego ofiara miała jakoby przechowywać w mieszkaniu. W czasie procesu Fryze częściowo zmienił swoje zeznania. Utrzymywał, że akcję przeprowadzono na rozkaz przełożonych z podziemnej organizacji, a on sam oddał śmiertelny strzał, gdyż Hirszman sięgnął po pistolet. Mimo iż brakowało dowodów, że zabity posiadał jakąkolwiek broń, sędziowie zaakceptowali wyjaśnienia oskarżonego, doszukując się w nich okoliczności łagodzących. W konsekwencji wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Lublinie z 16 listopada 1946 roku Fryze został skazany na karę dożywotniego więzienia.