Warner miał za sobą wczesną próbę zaszczepienia odynizmu jako religijnego skrzydła amerykańskiego ruchu nazistowskiego, lecz nie wierząc w jego powodzenie przekazał wszystkie swoje materiały na ten temat Christensen. To w nich Christensen napotkała pamflet autorstwa australijskiego odynisty Alexandra Rud Millsa pod tytułem Zew Naszej Starożytnej Religii Nordyckiej (). Jakkolwiek Christensen uważała, że wiele z idei Millsa było zbyt mocno inspirowanych wolnomularstwem, by trafić w jej sympatie, była ona pod głębokim wpływem jego idei odrodzenia kultu starożytnych bóstw nordyckich. Jej podejście do rozumienia tych bóstw było silnie zakorzenione w psychologii jungowskiej – wierzyła, że bóstwa nordyckie były zakodowane w nieświadomości zbiorowej białej rasy.
Była również pod wpływem pism amerykańskiego teoretyka skrajnej prawicy, Francisa Parkera Yockeya, w tym szczególnie jego pracy Imperium z 1962 roku, gdzie ubolewał nad przegraną nazistowskich Niemiec i obarczał winą za to żydowskie wpływy w Europie i USA. Pod wpływem tych inspiracji Christensen zaczęła wierzyć, że kultura aryjska osiągnęła swoją „fazę starości”, uosabianą przez ideologie chrześcijaństwa, komunizmu i kapitalizmu, wiarę w równość wszystkich ludzi oraz internacjonalistyczny rozkład odrębności kulturowej różnych ras.