Scenę katastrofy poprzedza scena przygotowująca, w której Medea preparuje truciznę. W scenie finałowej Seneka odchodzi od założeń klasycznej tragedii, która każe przekazać widzowi wiadomości o katastrofie przez posłańca. Medea morduje swe dzieci na oczach widzów. Autor podąża tu za silnymi u niego tendencjami retorycznymi, które nakazywały ukazywać momenty pełne grozy i budzące przerażenie. Pod wpływem retoryki wprowadza również, służące charakterystyce postaci, długie monologi i mowy. Ważnym elementem tragedii są także partie opisowe, potęgujące w widzu czy słuchaczu uczucia grozy. Autor zachowuje wszystkie trzy jednościː czasu, miejsca i akcji.
Źródła utworu mały|Medea zabijająca jednego z synów. Pierwowzorem tragedii Seneki jest niewątpliwie Medea Eurypidesa. Badacze mają jednak wątpliwości czy autor znał oryginał Eurypidesa czy skorzystał z wersji łacińskiej Enniusza Medea exul. Dyskusje wywołuje też zależność utworu Seneki od innej rzymskiej tragedii poświęconej temu samemu tematowi, Medei Owidiusza. Część badaczy wpływem Owidiusza tłumaczy pewne odmienności tekstu Seneki względem greckiego pierwowzoru.