fikcją wymuszoną żądaniem strony izraelskiej. Obie grupy miały własne, czasem odmienne interesy. Podczas konferencji nikt nie ukrywał, że główni rzecznicy sprawy palestyńskiej, jak Hanan Aszrawi, są poza kontrolą szefa delegacji jordańskiej. Drugiego dnia konferencji Palestyńczycy postanowili dać temu wyraz i postawili na stole własną tabliczkę z napisem „Delegacja Palestyńska”. Po interwencji Kentona Keitha zdjęli ją jednak.
Efekty Konferencja nie przyniosła żadnych natychmiastowych decyzji. Strony w większości trwały przy znanych stanowiskach i nie zawsze traktowały się poważnie. Jednak ich chęć pozostania w dialogu stanowiła początek, ponawianych do dzisiaj, rozmów i negocjacji i przyniosła pierwszą poważną zmianę w postrzeganiu Izraela przez państwa arabskie od czasu porozumień z Camp David. Kenton Keith podkreślał, że obecność mediów na konferencji, wówczas wręcz natarczywa, była „tak samo ważna, jak przemowy głównych delegatów. Ważne było nie to co dzieje się za kulisami, ani nawet różnice między organizacjami i delegacjami. Ważne było, że to cholerne spotkanie w ogóle ma miejsce, że na oczach całego świata dochodzi do szerokiego spotkania Arabów i Izraelczyków.