Różnice zdań nie były ważne, bo te różnice były i tak dobrze znane”.
Rozmowy były ponawiane w Waszyngtonie (dwustronne) i Moskwie (wielostronne) w grudniu 1991 i styczniu 1992 roku. Izrael ostatecznie uznał przedstawicielstwo OWP, sfrustrowany faktem, że delegacja palestyńska nie była samodzielna i potwierdzała wszystko z Arafatem, co zaskutkowało w 1993 podpisaniem porozumienia z Oslo. Następnie, w 1994, doszło do podpisania przez króla Jordanii Husajna i premiera Izraela Icchaka Rabina traktatu pokojowego kończącego 46-letni stan wojny między krajami.
Rozmowy między Izraelem a Syrią były kontynuowane na poziomie ambasadorów jeszcze na przełomie lat 1995/1996, mimo incydentu z udziałem Faruka asz-Szary, gdy konferencję opuścił premier Izraela Icchak Szamir. Szamir opuścił konferencję w piątek, aby zdążyć wrócić do Izraela przed szabasem, za co przeprosił, mając nadzieję, że nikt nie uzna tego za afront. Jednak zaraz potem asz-Szara niewybrednie skomentował wyjście Szamira i wyciągnął na pokaz list gończy z czasów Brytyjskiego Mandatu Palestyny za terrorystą Icchakiem Jaziernickim – czyli właśnie Icchakiem Szamirem, który od urodzenia do 1935 miał obywatelstwo polskie.
Przypisy .
Linki zewnętrzne Przemówienia najwyższych oficjeli na konferencji w Madrycie
Kategoria:1991 w Hiszpanii Madryt Kategoria:Proces pokojowy na Bliskim Wschodzie