Nazwy własne i pojedyncze słowa Najstarsze teksty powstałe w Polsce lub Polski dotyczące pisane były po łacinie, jednak nie mogły uniknąć elementów polszczyzny, gdy dotyczyły miejscowych realiów. Najwcześniej zaświadczonymi więc w piśmie polskimi wyrazami są nazwy własne (nazwy plemion, rzek, grodów, imiona). Niekiedy pojawiały się one w zlatynizowanej formie (np. Boleslaus, Cracovia), można jednak odtworzyć z nich polską formę, zwłaszcza gdy latynizacja polegała tylko na dodaniu łacińskiej końcówki.
Źródła obce Geograf Bawarski (IX wiek) – anonimowy wykaz plemion słowiańskich zamieszkujących na północ od Dunaju i na wschód od Łaby, wymienionych jest w nim kilka nazw plemion polskich. Nazwy przekazane są w formie zniekształconej, można jednak rozpoznać w nich nazwy słowiańskie (aczkolwiek badacze nie są zgodni co do odczytu): Glopeani (Goplanie), Lendizi (Lędzianie), Uuislane (Wiślanie), Sleenzane (Ślężanie), Dadosesani (Dziadoszanie), Uerizane (Wiercanie, Wierzyczanie), Opolini (Opolanie). Kronika Thietmara (początek XI wieku) – zawiera zniekształcone nazwy plemion (Dziadoszycy, Ślężanie), grodów (Głogów, Krosno, Niemcza, Wrocław) i rzek (Odra, Bóbr), a także imiona Mieszko (Miseconis) i Bolesław (Bolizlavus) oraz nazwy Polski (Polenia) i Polaków.