Marek Manliusz Kapitolinus (zm. 384 p.n.e.) – rzymski patrycjusz. Konsul Republiki Rzymskiej w 392 roku p.n.e.
Życiorys thumb|Fresk Manliusz zrzucony ze Skały Tarpejskiej autorstwa Domenico Beccafumiego, znajdujący się w Palazzo Pubblico w Sienie Marek Manliusz wywodził się z patrycjuszowskiego gensu Manliuszy. Jego bratem był Aulus Manliusz Kapitolinus. W młodości zdobył łupy dwóch wrogów i został pierwszym rycerzem, który wygrał corona muralis oraz uzyskał sześć coron civica, a także trzydzieści siedem stopni wyróżnienia. W 392 roku p.n.e. pełnił urząd konsula Republiki Rzymskiej wraz z Lucjuszem Waleriuszem Potitusem.
W 390 roku p.n.e., podczas oblężenia Rzymu Marek Manliusz był kapitanem straży cytadeli (arx) na Kapitolu i prowadził działania obronne przeciwko oblegającym to wzgórze Galom, pod dowództwem Brennusa. Zgodnie z relacją zawartą przez Tytusa Liwiusza w dziele Dzieje Rzymu od założenia miasta Manliusz jako pierwszy usłyszał gęganie i trzepot skrzydeł gęsi dobiegające od strony obwarowań, dzięki czemu podbiegł do nich i strącił pierwszego atakującego Gala tarczą, który upadając powalił stojących najbliżej niego towarzyszy. W reakcji na to pozostali wpadli w popłoch, upuścili broń i chwycili się rękami skał, co umożliwiło Markowi Manliuszowi ich zabicie.