W ramach podziękowania za ten wyczyn reszta obrońców dała Manliuszowi część swojego pożywienia, ponadto niedługo później uhonorowano go przydomkiem Capitolinus.
Po wycofaniu się Galów z Rzymu wielu spośród zamieszkujących go plebejuszy znalazło się w trudnej sytuacji finansowej, co spowodowało konieczność zaciągania długów u patrycjuszy. Marek Manliusz w 385 roku p.n.e. stanął na czele plebejskiego ruchu, wymierzonego w porządek polityczny oraz w wyższe warstwy społeczne. Postawa Manliusza mogła wynikać z apetytu na publiczny poklask, jaki miał przejawiać po wydarzeniach z Kapitolu, jednak Tytus Liwiusz określił go mianem pierwszego w dziejach populara, na co miała wskazywać historia, zgodnie z którą Manliusz widząc prowadzonego do więzienia za niespłacone długi centuriona, zdecydował się wykupić jego wolność i na dodatek sprzedać swój majątek, aby wspomóc innych potrzebujących. Za przewodzenie ruchowi plebejuszy powołany na stanowisko dyktatora Aulus Korneliusz Kossus wsadził Marka Manliusza do więzienia, jednak z powodu protestów społecznych musiał go szybko uwolnić.