Po wojnie służył w 13 Dagestańskiej Dywizji Piechoty w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym jako dowódca batalionu, a od lutego 1924 do maja 1931 kolejno pomocnik dowódcy pułku, szef sztabu i tymczasowy p.o. dowódca 37 pułku piechoty, w 1929 ukończył kursy „Wystrieł”. Od maja 1931 dowodził 95 pułkiem piechoty 32 Dywizji Piechoty w Saratowie, w grudniu 1931 został pomocnikiem szefa sztabu 18 Dywizji Piechoty w Jarosławiu, od września 1935 do maja 1936 pomocnikiem szefa sztabu 52 Dywizji Piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, w latach 1936-1939 pomocnikiem naczelnika szkoły wojskowej im. Frunzego w Omsku, a od sierpnia 1939 jej naczelnikiem w stopniu pułkownika. Od sierpnia 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako dowódca 308 Dywizji Piechoty w składzie 24 Armii, 1 Gwardyjskiej Armii i 62 Armii Frontu Stalingradzkiego i Dońskiego, brał udział w bitwie pod Stalingradem. 7 grudnia 1942 otrzymał stopień generała majora. W lutym 1943 wraz z dywizją został skierowany na Front Kaliniński, gdzie uczestniczył w operacji rżewsko-wiaziemskiej, w maju 1943 dywizja ta została włączona w skład 3 Armii Frontu Briańskiego, w lipcu 1943 brała udział w bitwie pod Kurskiem. 3 sierpnia 1943 Gurtjew zginął w walce w rejonie orłowskim. Jego imieniem nazwano ulice w Wołgogradzie, Omsku, Orle i Znamience oraz szkołę w Orle.