Zygmunt Bujnicki (ur. 1825 w Dagdzie w Polskich Inflantach) – naczelnik wojskowy w Inflantach Polskich w powstaniu styczniowym, kapitan kawalerii w armii rosyjskiej, polski działacz narodowy i emigracyjny.

Życiorys Zygmunt Bujnicki urodził się w Dagdzie na Polskich Inflantach, był synem ziemianina i pisarza Kazimierza Bujnickiego.

W 1863 roku został naczelnikiem wojennym powstania styczniowego w Inflantach Polskich. Organizował oddziały powstańcze i broń. Działał z Leonem Platerem, Władysławem Sołtanem i Józefem Ponsetem.

Dnia 13 kwietnia 1863 zorganizował napad na transport broni idący przez lasy Bałtyńskie pod Krasławiem. Po udanym ataku na oddział rosyjski, chłopi będący na usługach Rosjan ujęli Leona Platera i przekazali carskiemu wojsku. Leon Plater chcąc chronić Bujnickiego przywództwo napadu wziął na siebie, za co został skazany na karę śmierci i stracony. Bujnicki ostrzeżony o niebezpieczeństwie uciekł do Petersburga, tam dzięki pomocy swojej siostry Heleny dostał paszport i udał się do Paryża. Władze carskie spaliły i skonfiskowały jego majątek Rolniczyn koło Dadgy, a żonę Anetę ze Sznederów zesłali do Tambowa. Podburzeni przez Rosjan chłopi złupili i spalili majątek ojca w Dagdze.