Po 1945 W styczniu 1945 powrócił do Katowic i otworzył kancelarię adwokacką. Podjął działania w celu reaktywowania Stronnictwa Pracy i opowiedział się w sporze z prokomunistycznymi członkami grupy "Zryw", po stronie konserwatywnych stronników Karola Popiela. W licznych wystąpieniach przeciwstawiał się komunizmowi, popierając demokrację. Wszedł ostry konflikt ideologiczny ze Stefanem Brzezińskim. Podczas zjazdu wojewódzkiego Stronnictwa Pracy 24 lutego 1946 wybrano go prezesem zarządu wojewódzkiego przy całkowitym poparciu koncepcji państwa Polskiego Karola Popiela. Komuniści uznali ten zjazd za prowokację i manifestację poglądów prawicowych. 7 marca 1946 został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa wraz z siedmioma innymi działaczami. Po przesłuchaniach zwolniono go. Nadal pozostał zwolennikiem braku jakiegokolwiek kompromisu z czynnikami prorządowymi. Mimo ponownego wybrania go na prezesa wojewódzkiego w lipcu 1946 nie pełnił już funkcji, gdyż struktury stronnictwa faktycznie się rozpadły. Karol Popiel w tej sytuacji mianował go kuratorem akt i majątku organizacji na Śląsku. Mimo tego nie przerwał działalności i był jednym ze współsygnatariuszy listu do Józefa Cyrankiewicza w sprawie ponownej legalizacji stronnictwa. Stale pozostawał w orbicie zainteresowania UB (m.in.