sprawa "Zakon") i 18 października 1950 aresztowano go ponownie. Podczas rewizji odnaleziono w jego mieszkaniu Instrukcję do zwalczania Służby Bezpieczeństwa, tzw. Akcja B. W lipcu 1951 Wojskowy Sąd Rejonowy w Katowicach skazał go na dwa lata więzienia. Najwyższy Sąd Wojskowy podtrzymał wymiar kary po odwołaniu, ale zmienił nieznacznie sentencję wyroku. 18 października 1952 zwolniono go z więzienia. Powrócił wtedy do zawodu adwokata. 21 maja 1954 otrzymał zezwolenie na wpis na listę adwokatów. Podjął pracę w Zespole Adwokackim nr 1 w Katowicach. W 1963 zatarto mu skazanie. W 1972 przeszedł na emeryturę.
Rodzina Jego żoną była Otylia z domu Szprot (siostra żony Wojciecha Korfantego, Elżbiety). Miał trzy siostry: Jadwigę, Irenę Łukasiewicz i Halinę Czechowską, a także dwóch braci (obaj zostali księżmi): Mieczysława (ur. 1886, proboszcza i dziekana w Pabianicach, ofiarę KL Dachau w 1941) oraz Władysława (ur. 1894, marianina, głównego twórcę SMA "Odrodzenie", więźnia Pawiaka, zm. 1949).
Mieszkał w kamienicy przy ulicy ks. J.