Przez całe życie był głęboko wierzącym katolikiem i nie zgadzał się na szykanowanie kościoła przez władze PRL. Brał aktywny udział w demonstracji ulicznej w obronie krzyża ustawionego przy kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa, jaka odbyła się 24 czerwca 1960. Następstwem tego był kilkunastodniowy areszt, który utwierdził go w przekonaniu o niewłaściwym stanowisku władz komunistycznych. Po zwolnieniu próbował nawiązać kontakt z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa i emigracyjnymi środowiskami na Zachodzie, co zwróciło na niego uwagę Służby Bezpieczeństwa. Przeprowadzano u niego rewizje, zabezpieczano antyrządowe materiały, wzywano na rozmowy i aresztowano na 48 godzin. Po śmierci Tadeusza Bora-Komorowskiego wywiesił w swoim oknie flagę narodową z symbolem Polski Walczącej i literami AK, za co został zatrzymany. Zamykano go również prewencyjnie przez każdym 22 lipca i 1 maja. W marcu 1968 uczestniczył w demonstracjach warszawskich i ponownie został zatrzymany. Po zwolnieniu udał się do Krakowa, gdzie uczestnicząc w protestach został ciężko pobity przez ZOMO, ratując pałowaną studentkę i znalazł się w szpitalu. Brał też aktywny udział w wydarzeniach roku 1970.