W 1976 został powołany na prewencyjne ćwiczenia rezerwistów przed planowaną przez władze podwyżką cen. Po powrocie nawiązał kontakt z powstałym niedawno Komitetem Obrony Robotników i stał się kolporterem materiałów tej organizacji. Poznał wówczas takich działaczy jak Jacek Kuroń, Jan Lityński, Henryk Wujec oraz Józef Śreniowski. Został współpracownikiem KOR na województwo katowickie. Próbował pozyskiwać nowych działaczy dla tej organizacji. Od 1977 kolportował też materiały Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Blisko współpracował z Kazimierzem Świtoniem. We wrześniu 1977 był jednym ze 110 sygnatariuszy Deklaracji Ruchu Demokratycznego. W 1977 został też współpracownikiem pisma Robotnik (od drugiego numeru jego adres wypisano w stopce redakcyjnej). Jego wyrazista działalność w tym okresie przyniosła na niego i rodzinę represje i szykany władz komunistycznych, co uległo znacznemu nasileniu po założeniu przezeń (wraz z innymi osobami) Komitetu Pracowniczego Wolnych Związków Zawodowych w Katowicach. SB nękała nie tylko jego, ale też jego żonę i córki (m.in. doszło do pobicia dziewczynek). Od 1976 do 1979 przeprowadzono z nim dziewięć rozmów, dokonano jedenastu rewizji w pracy i ośmiu w domu. Do inwigilacji wykorzystywano też tajnych współpracowników.