Większość swojej kariery naukowej Bisho spędziła w Cambridge w Molteno Institute for Parasite Biology, dokąd powróciła w 1929. Prace, które tam prowadziła, były kontynuacją badań z Dobellem. Badała podział jądra u pasożytniczych wiciowców i ameb występujących u różnych gatunków, kręgowców jak i bezkręgowców. Z przewodu pokarmowego pijawki końskiej wyodrębniła jeden z typów pierwotniaków – anaeroby tolerujące powietrze. Odkryła także nowy gatunek, Pseudotrichomonas keilini, który nazwała na cześć swojego współpracownika Davida Keilina, a także przez wzgląd na podobieństwo do rodzaju Trichomonas. Jej praca naukowa w Manchesterze z H. P. Baynonem koncentrowały się na identyfikacji, wydzieleniu i zbadaniu pasożyta Histomonas meleagridis wywołującego histomonozę. Te badania były pionierskie, jeśli chodzi o technikę izolacji i hodowli pasożytów ze zmian patologicznych w wątrobie. Bishop i Baynon byli pierwszymi naukowcami, którzy wyizolowali Histomonas i udowodnili jego rolę w histomonozie.