Na nogach ma spiczaste buciki z jedwabiu. Na ziemi siedzi biały piesek salonowy, motyw często stosowany przez Goyę w portretach arystokratek, np. księżej Alby. Dama patrzy wprost na widza, uwagę zwraca jej zaróżowiona twarz, namalowana z dbałością o szczegóły. Pozostałe elementy kompozycji, zwłaszcza pień czy piesek, charakteryzują się wykonaniem szybkimi, energicznymi pociągnięciami pędzlem. Złote światło, które spływa po postaci, tworzy nastrojowy efekt zachodu słońca, zbliżający twórczość Goi do impresjonizmu.
Istnieje także mniejsza wersja tego obrazu, szkic o wymiarach 102 × 74 cm w kolekcji Niarchos w Paryżu oraz reprodukcja głowy w kolekcji Neumans w Paryżu, uznawana za kopię.
Proweniencja Obraz został przekazany Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych San Carlos w Walencji w testamencie Joaquiny Candado, która zmarła w Saragossie w 1819; został włączony do zbiorów muzeum 3 czerwca tego samego roku. Ten gest świadczy o wielkiej estymie, jaką zarówno właścicielka, jak i akademia darzyły twórczość Goi, jeszcze za życia malarza.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Portrety autorstwa Francisca Goi Kategoria:Portrety postaci historycznych Kategoria:Obrazy w Muzeum Sztuk Pięknych w Walencji