Giovanniego Battisty Piranesiego, które zakupił od znanego krytyka i kolekcjonera sztuki Francesca Algarottiego. Nazwa poczdamskiego budynku była w późniejszych latach błędnie utożsamiana z popularną XVIII-wieczną tancerką La Barberiną.
Przebudowa i dalsze użytkowanie thumb|left|Pałac Barberini w 1907 roku W latach 1847–1851 przeprowadzono z inicjatywy króla Fryderyka Wilhelma IV przebudowę Pałacu Barberini, której projekt opracował architekt Ludwig Persius. Podczas prac, które władca sfinansował kwotą 80 tysięcy talarów, do tylnej strony gmachu dobudowano dwa boczne skrzydła, a także dokonano rozbudowy pomieszczeń położonych na dwóch górnych kondygnacjach budynku głównego. Pomieszczenia te były później wykorzystywane przez miejskie organizacje kulturalne, tj. Poczdamskie Stowarzyszenie Sztuki (niem. Potsdamer Kunstverein), Towarzystwo Literackie (niem. Literarische Gesellschaft) czy Towarzystwo Filharmoniczne (niem. Philharmonische Gesellschaft), które organizowały w nich wystawy, loterie artystyczne, odczyty oraz koncerty – wśród muzyków występujących w budynku byli m.in. Clara Schumann, Anton Rubinstein i Wilhelm Furtwängler.