Pozostałe pomieszczenia gmachu przeznaczono na mieszkania czynszowe, w których do początku XX wieku w skromnych warunkach sanitarnych mieszkało ponad dwieście osób.
W 1910 roku w budynku uruchomiono pierwsze w Poczdamie kino, które działało przez sześć następnych lat. W 1912 roku gmach został zakupiony przez władze miejskie za 350 tysięcy marek. W tym czasie był w złym stanie technicznym i wizualnym. Rok później w budynku ulokowano pierwsze miejskie instytucje, tj. urząd stanu cywilnego i urząd ds. dróg miejskich. Ponadto później stał się on także siedzibą biblioteki, centrali telefonicznej, biura turystycznego i schroniska dla młodzieży. Rządzący Poczdamem w czasach nazistowskich nadburmistrz Hans Friedrichs planował przekształcenie gmachu w dom kultury, jednak plany te nie doszły do skutku z powodu braku funduszy. Ostatecznie w latach 30. XX wieku w budynku przeprowadzono tylko drobne prace remontowe.