Nazajutrz Royal Navy poniosła na skutek działalności U-Boota jeszcze jedną dotkliwą stratę: nieopodal Aleksandrii na minie zatonął okręt łącznikowy (4041 BRT), a na jego pokładzie zginęło 198 załogantów, przewożonych żołnierzy i członków personelu medycznego (w tym kapitan okrętu).
Na początku 1918 roku niemieckie siły podwodne na Morzu Śródziemnym przeszły reorganizację, w wyniku której Flotylla Pola została podzielona na dwie części: I Flotylla w Poli (I. U-Flottille Mittelmeer) i II Flotylla w Cattaro (II. U-Flottille Mittelmeer), a UC-34 znalazł się w składzie tej drugiej. 8 kwietnia U-Boot na pozycji zatopił w ataku torpedowym bez ostrzeżenia płynący z Tobruku do Aleksandrii uzbrojony brytyjski parowiec „Bengali” – ten sam, który 13 września 1917 roku jedynie doznał uszkodzeń wskutek ataku UC-34 (tym razem obyło się bez strat w ludziach). Dzień później na północ od Aleksandrii zatonął na minie zbudowany w 1899 roku norweski parowiec „Vasconia” (3052 BRT), przewożący drobnicę, pocztę i pasażerów z Naples do Kalkuty, tracąc siedmiu załogantów.