Działo bezodrzutowe Davisa – pierwsze praktyczne i wykorzystane bojowo działo bezodrzutowe, testowane i kilkukrotnie używane przez samoloty brytyjskie w czasie I wojny światowej.
Historia i zastosowanie thumb|left|Działo Davisa na samolocie Curtiss HS. Na lufie zamontowany karabin maszynowy Lewis, służący do wstrzeliwania Broń opracował komandor porucznik US Navy Cleland Davis w 1910 roku; w 1914 roku General Ordnance Co. rozpoczęła produkcję małoseryjną dla marynarki amerykańskiej. Działem zainteresowała się Admiralicja brytyjska – po pierwszych testach w roku 1914, w następnym roku zakupiła 11 dział (jedno dwufuntowe, reszta sześciofuntowe) do dalszych prób; w październiku tego roku zamówienie powiększono o dalsze 293 sztuki, w tym jedno 12- i jedno 50-funtowe. Testy wykazały, że działa miały zasięg do 7300-9100 m (skuteczny do 1800 m), prędkość wylotową ok. 910 m/s i dużą siłę niszczącą granatów. Przewidywano ich użycie przeciw takim celom naziemnym jak pociągi, składy amunicyjne i budynki; sterowcom (w tym celu testowano specjalny 12-funtowy pocisk zapalający) i okrętom podwodnym.