Pierwszym samolotem, na którym testowano działa Davisa był Short S.81; prowadzono też próby na Short 310 i RAF B.E.12 (skierowane w górę, do użycia przeciw sterowcom), a także na Felixstowe Porte Baby. Mimo tego, że entuzjastyczne opinie o testach prowadzonych w 1914 roku drukowała prasa lotnicza, Royal Flying Corps przez dłuższy czas nie zdawał sobie spraw z prac Admiralicji i dopiero w 1916 roku pozyskał 6-funtowe działo zamontowane na Royal Aircraft Factory B.E.2c (z możliwością strzelania pod kątem 45° w górę lub w dół). Testy wykazały, że mimo pokrycia burty samolotu blachą, tylny podmuch mógł być niebezpieczny dla maszyny; niemniej próby uznano za udane. Do zwalczania sterowców zaprojektowano kilka maszyn uzbrojonych w tę broń: przedsiębiorstwo Pemberton-Billing zbudowało prototypowy czteropłat PB-29 z 1915 roku i PB-31 z roku 1917, który miał się charakteryzować niezmiernie długim czasem patrolowania; obie maszyny były nieudane, podobnie jak i Robey Peters R.R.F.25, z dwiema gondolami dla strzelców z działami Davisa. Admiralicja rozważała też wprowadzenie tych dział na wyposażenie kutrów motorowych i wozów pancernych.