Ze względu na znaczną masę broni, podjęto próby instalowania jej na wielkich bombowcach Handley Page O/100 w 1917 roku, montując wersje sześciofuntowe na kilku maszynach 6. i 7. dywizjonu RNAS. Okazało się jednak, że podmuch z nich uszkadza górne płaty samolotów, co spowodowało konieczność zmiany montażu i zmianę kształtu skrzydła. Działa nie okazały się jednak szczególnie skuteczne i w 1918 roku z nich zrezygnowano. Podjęto też próbę zainstalowania wersji dwufuntowej na lekkim bombowcu Airco DH.4. W Mezopotamii w 1918 roku użyto Royal Aircraft Factory R.E.8 z takim działem do atakowania celów naziemnych.
Po wojnie Admiralicja zarzuciła użycie dział Davisa w roku 1919 stwierdzając, że ograniczenia wywołane tylnym podmuchem uniemożliwiają montaż dający sensownie szerokie pole ostrzału; Amerykanie postąpili podobnie w 1921 roku. Idea montażu dział bezodrzutowych na samolotach odżyła w czasie II wojny światowej w postaci niemieckich dział Gerät 104 i Jägerfaust.