ograniczyć działalność rzemieślników niezrzeszonych w cechu, głównie tzw. partaczy, jednak pomimo tego liczba partaczy czasami przewyższała liczbę mistrzów cechowych, a zdarzały się sytuacje, gdy partacz był na tyle wybitnym twórcą, że mimo protestów cechu nie tylko działał na szeroką skalę, ale i otrzymywał duże i prestiżowe zamówienia na wyroby bursztynowe od członków samej rady miasta. Takim przypadkiem był Christoph Maucher. Cechowi nie podlegali także bursztynnicy pracowni opactwa Cystersów w Oliwie.
Szczyt prosperity cechu przypada na II połowy XVII wieku, gdy cech liczył 50 mistrzów, i trwał do 1725 roku. Kryzys zaczął się w 1726 roku, gdy Fryderyk Wilhelm I Pruski, w którego gestii były decyzje dotyczące sprzedaży sambijskiego surowca podjął decyzję o preferowaniu zapotrzebowania bursztynników z miast wchodzących do jego królestwa (zwłaszcza Królewca i Słupska), którym przydzielił łącznie 2/3 sprzedawanego bursztynu, a ośrodki spoza Prus otrzymały łącznie prawo zakupu 1/3 urobku. W 1729 roku przydział bursztynu dla cechu gdańskiego ograniczono jeszcze bardziej.