Starszy mnich trzyma biały dzbanek, reprezentujący uczynki miłosierdzia: głodnych nakarmić, spragnionych napoić.
Goya odchodzi od kanonów barokowych, zbliżając się do akademizmu, nawiązuje do dzieł Zurbarána, co jest widoczne w naturalizmie postaci, zwłaszcza kaleki. Dbałość o szczegóły można dostrzec w fałdach habitów czy płaszcza kaleki. Ekspresja i gesty bohaterów nadają wrażliwości chłodnemu stylowi neoklasycznemu.
Krytyka Obrazy Goi dla kościoła cysterek były przez długi czas niedoceniane przez krytyków (Zapater y Gómez, Viñaza), a nawet uznawane za zimne i wymuskane (von Loga, Beruete). Dopiero w późniejszych latach zostały zrewaloryzowane (Tormo, Mayer, Sanchez Cantón), kiedy ponownie przeanalizowano styl Goi. Pozytywna opinia utrzymuje się także wśród współcześniejszych badaczy (Gudiol, Camón Aznar, Arnaiz, Morales). Malarz dostosował dzieła do neoklasycznej architektury kościoła, w którym miały się znajdować, chociaż wcześniej zdarzało mu się odrzucać taką zależność. Odwołał się także do akademickich kanonów malarstwa neoklasycznego, widocznych w formalizmie kompozycji. Jedynie w przypadku Śmierci św.