Klękając, kaleka pochyla głowę, aby przyjąć łaskę uzdrowienia. Ma na sobie skromne ubranie. Scena, którą wybrał Goya, jest rzadko spotykana w ikonografii świętego. Najbardziej prawdopodobną interpretacją jest ta, odwołująca się do zdolności taumaturgicznych opisanych w hagiografii świętego. Obraz przedstawia jedno z cudownych uzdrowień, które święty praktykował w Mediolanie poprzez błogosławieństwo chleba i wody przynoszonych przez potrzebującą osobę. Święty wyrzucał także demony z ciał opętanych, każąc im pić wodę. Goya przedstawia więc św. Bernarda jako uzdrowiciela ciała i ducha.
Inne interpretacje wskazują, że duchownymi są św. Bernard i św. Robert (Viñaza, von Loga), a Mayer dodaje, że w tej scenie obaj święci chrzczą pielgrzyma. Może to być także klęczący mężczyzna o kulach (Gudiol) lub rycerz (Camón Aznar, Sanchez Cantón). Mało prawdopodobna jest wersja, w której św. Bernard chrzci św. Roberta (Angelis, Salas), ponieważ św. Robert z Molesme zmarł rok przed tym, kiedy św. Bernard wstąpił do zakonu. Morales uważa, że mężczyzna jest żebrakiem, dlatego scena nie przedstawia uzdrowienia, lecz akt miłosierdzia.