Po zwolnieniu został szefem zawierciańskiej Cenrtralnej Komisji Likwidacyjnej AK. Do maja 1946 sprawował funkcję II sekretarza prorządowej PPS w Będzinie. Poparł strajki w Zagłębiu Dąbrowskim i głosił antyradzieckie poglądy. Przez pewien czas kierował Spółdzielnią „Społem” w Radomiu. Został wytypowany na kandydata na posła do Sejmu Ustawodawczego z ramienia PPS do czego nie doszło. W marcu 1947 został I sekretarzem Komitetu Powiatowego PPS w Zawierciu. W październiku 1948 wykluczony z partii jako przeciwnik zjednoczenia z PPR.
W maju 1948 znalazł pracę w Śląskiej Spółdzielni Spożywców w Katowicach jako inspektor handlowy, gdzie pracował do grudnia. 19 października 1948 wziął udział w uroczystości wręczenia sztandaru Związku Uczestników Walk o Wolność i Demokrację w Tarnowskich Górach. Od stycznia 1949 do lutego 1950 pracował w Robotniczej Spółdzielni Spożywców "Naprzód" w Ogrodzieńcu na stanowisku kierownika handlowego. We wrześniu 1950 zatrudniono go w Budowlanym Przedsiębiorstwie Powiatowym w Zawierciu, ale już miesiąc później został zatrzymany i postawiony przed sądem. Skazany na 7 lat pozbawienia wolność, wyszedł na mocy amnestii w 1951 (pomógł mu m.in. Edward Osóbka-Morawski).