Następnie wystąpił w dramacie Dziwne miejsce na spotkanie (Drôle d'endroit pour une rencontre, 1988) z Catherine Deneuve, a w 1989 pojawił się w komediach: Chcę wracać do domu (Je veux rentrer à la maison) Alaina Resnais’go, Dwaj (Deux) Claude’a Zidiego i Zbyt piękna dla ciebie (Trop belle pour toi) Bertranda Bliera u boku Josiane Balasko i Carole Bouquet. thumb|Depardieu na Festiwalu Filmowym w Cannes (1989) Za tytułową kreację w filmie Jean-Paula Rappeneau Cyrano de Bergerac (1990) otrzymał nagrodę za pierwszoplanową rolę męską na 43. MFF w Cannes i drugiego w karierze Cezara dla najlepszego aktora oraz nominację do Oscara dla najlepszego aktora. Światową popularność zyskał dzięki roli francuskiego imigranta, który najpierw poślubia, a dopiero później poznaje i zakochuje się w Amerykance (Andie MacDowell) w komedii Petera Weira Zielona karta (1990), za którą zdobył Złoty Glob. W kolejnych latach kręcił po kilka filmów rocznie. Wystąpił w dwóch produkcjach ze swoim synem, Guillaume’em Depardieu: filmie biograficznym Alaina Corneau Wszystkie poranki świata (Tous les matins du monde, 1991) i dramacie Kochaj ojca (Aime ton père, 2002). W 1992 przewodniczył obradom jury konkursu głównego na 45. MFF w Cannes. thumb|Depardieu (1994) Od lat 90. występował w amerykańskich koprodukcjach, m.in.