Gérard Xavier Marcel Depardieu (ur. 27 grudnia 1948 w Châteauroux) – francuski aktor, producent filmowy, reżyser, restaurator, właściciel winnic i producent wina. Nazywany „francuskim Robertem De Niro”.
Zagrał w ponad 130 kinowych produkcjach francuskich, brytyjskich, amerykańskich, włoskich, niemieckich, a także rosyjskich, polskich i norweskich. Laureat dwóch Cezarów (1981, 1991), Złotego Globu (1991) i nagrody aktorskiej na MFF w Cannes (1990), nominowany do Oscara (1991), właściciel winnicy Château de Tigné w Andegawenii oraz plantacji w okolicach wsi Ugłowoje na Krymie. Honorowy rezydent Belgii. Otrzymał obywatelstwo Rosji. 10 sierpnia 2015 otrzymał gwiazdę w Alei Sławy Aktorskiej w Wyborgu.
Młodość Urodził się w Châteauroux, miasteczku w regionie Berry, jako trzecie z siedmiorga (przy czym jedno zmarło niedługo po porodzie) dzieci Anne Jeanne Josèphe (1923–1988; wł. Alice Marillier) i René Maxime Lionela Depardieu (1923–1988), którzy pobrali się 19 lutego 1944. Jego ojciec był blacharzem, a matka zajmowała się domem. Jego dziadek ze strony matki, Xavier Charles Marillier, był pilotem wojskowym i na początku lat 40. został przeniesiony do bazy lotniczej w Châteauroux. Gérard ma starszego brata Alaina (ur. 1945), starszą siostrę Hélène (ur. 1947), młodszą siostrę Catherine (ur. 1955) i dwóch młodszych braci, Erica i Francka, przy czym z większością rodzeństwa nie utrzymywał kontaktu w dorosłym życiu.
Został wychowany w biednym środowisku, dorastał w niepiśmiennej rodzinie. Dorastał w mieszkaniu przy rue Maréchal Joffre. Część wakacji spędzał na lotnisku w Orly, na którym jego babka pracowała jako babcia klozetowa, a także na wsi u dalekiej ciotki ojca. W 1962 zdał egzamin końcowy w szkole powszechnej pod wezwaniem św. Dionizego w Châteauroux i odbył praktykę zawodową w drukarni Centre Presse. Żył z dorywczych prac, m.in. w drukarni Centre Presse, zajmował się także handlem towarem z żołnierzami armii amerykańskiej stacjonującymi w Châteauroux. W młodości został skazany na trzy tygodnie pozbawienia wolności za kradzież samochodów i napad. Nie odbył służby wojskowej, ponieważ komisja kwalifikacyjna stwierdziła u niego patologiczną nadpobudliwość. Przez jakiś czas amatorsko trenował boks. Jesienią 1965, kiedy miał 16 lat, opuścił rodzinny dom i, za namową kolegi, Michela Pilorgégo, udał się do Paryża, by rozpocząć karierę aktorską.
Kariera W Paryżu uczęszczał na liczne warsztaty teatralne, m.in. odbył sześciomiesięczny kurs im. Charles’a Dullina w , a następnie doskonalił umiejętności aktorskie u Jeana-Laurenta Cocheta w . Uczęszczał także na zajęcia do Alfreda Tomalisa, specjalisty od spraw wymowy, dzięki czemu odzyskał pełną zdolność mówienia, którą częściowo utracił w młodości. Chodził również na zajęcia z pracy nad ciałem oraz na lekcje poezji i rozumienia sensu tekstów, których miał się uczyć. W 1968 zagrał w teatrze Capucines w spektaklu Boudu z wód wyratowany (Boudu sauvé des eaux) z Jean-Laurent Cochetem, który następnie zaangażował go do sztuki Les Garçons de la bande. Niedługo później znalazł zatrudnienie w teatrze objazdowym .
Na szklanym ekranie zadebiutował epizodyczną rolą w serialu (1966). Zagrał niewielkie role także w filmach telewizyjnych, m.in. Le Cyborg (1967) Jacques’a Pierre’a i Tango (1967) . W kinie po raz pierwszy pojawił się w roli bitnika w filmie średniometrażowym (Le Beatnik et Le Minet, 1965). W pierwszej połowie lat 70. wystąpił z Jeanem Gabinem w filmach: Zabójca (Le Tueur, 1971) , Sprawa Dominicich (L’Affaire Dominici, 1972) i (Deux hommes dans la ville, 1973) José Giovanniego. Zagrał także niewielkie role – zazwyczaj młodych przestępców – u reżyserów, takich jak m.in. (Krzyk kormorana – Le cri du cormoran, le soir au-dessus des jonques, 1971), Jacques Deray (Trochę słońca w zimnej wodzie – Un peu de soleil dans l’eau froide, 1971), (Dożywocie – La viager, 1972) i (Na spotkanie radosnej śmierci – Au rendez-vous de la mort joyeuse, 1973). Na planie Krzyku kormorana zaprzyjaźnił się z Jeanem Carmetem, z którym pozostał w bliskich relacjach do końca życia aktora. W latach 70. nawiązał współpracę także z , który zaangażował go do roli młodego sutenera w sztuce Edwarda Bonda Ocaleni w Théâtre National Populaire. W 1972 rozpoczął współpracę z Marguerite Duras i w kolejnych latach zagrał w reżyserowanych przez nią filmach: (1973), Kobieta Gangesu (La femme du Gange, 1974), Baxter, Vera Baxter (1977) i Ciężarówka (Le camion, 1977). thumb|Depardieu na planie filmu Wiek XX z 1976 Podczas jednego z występów w spektaklu Jeana Chateneta Galapagos w Théâtre de la Madeleine w Paryżu został dostrzeżony przez Bertranda Bliera, który obsadził go w roli Jeana-Claude’a, żyjącego z nieczystych źródeł dochodu, który terroryzuje mieszkańców blokowiska, w komedii kryminalnej Bertranda Bliera Jaja (Les Valseuses, 1974), dzięki której zdobył przychylność krytyków i popularność wśród widzów. Następnie wystąpił w filmach zaliczanych do klasyki francuskiego kina: Stavisky (1974) Alaina Resnais’go i Vincent, François, Paul i inni (Vincent, François, Paul et les autres, 1974) Claude’a Sauteta. Bernardo Bertolucci zatrudnił go do historycznego dramatu Wiek XX (Novecento, 1976) z Robertem De Niro. W 1977 po jednym z występów w sztuce Petera Handkego Die Unvernünftigen sterben aus w Lyonie wdał się w bójkę w lokalnym barze i został dotkliwie pogryziony przez psa swojego przeciwnika. Niedługo po tym zdarzeniu zaczął psychoanalizę. W drugiej połowie lat 70. zagrał charakterystyczne role filmowe: perwersyjnego przyjaciela właścicielki burdelu w Kochance (Maitresse, 1976) Barbeta Schroedera, mordercę imieniem Samson w Barocco (1976) André Téchiné’a i Gérarda, który kastruje się nożem elektrycznym na znak zakończeniu związku z Valérie (Ornella Muti), w prowokującym filmie Marco Ferreriego Ostatnia kobieta (La dernière femme, 1978). Zagrał także Raoula w komedii romantycznej Bertranda Bliera Przygotujcie chusteczki (Préparez vos mouchoirs, 1978), która była nominowana do Oscara dla najlepszego filmu zagranicznego.
Zupełnie odmienny wizerunek niż w dotychczasowych filmach, czyli bohatera czułego, pozytywnego i uczuciowego, przedstawił w dramacie François Truffauta Ostatnie metro (La Dernier métro, 1980) z Catherine Deneuve, a za rolę członka ruchu oporu Bernarda Grangera otrzymał swojego pierwszego Cezara za główną rolę męską. W 1981 pojawił się w filmach: Pechowiec (La chèvre) Francisa Vebera, Wybór broni (Le Choix des armes) Alaina Corneau i Kobieta z sąsiedztwa (La femme d'à côté) François Truffauta oraz rozpoczął pracę przy dramacie kryminalnym Powrót Martina Guerre (Le Retour de Martin Guerre, 1982) Daniela Vigne, a za rolę w tym ostatnim otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Amerykańskich Krytyków Filmowych. W sierpniu 1983 otworzył własną firmę producencką D.D. Productions, pod której szyldem w kolejnych latach wyprodukował m.in. filmy Drôle d’endroit pour une rencontre (1988) i Shakha proshaka (1991). Również w 1983 wcielił się w tytułową rolę polityka Georges’a Dantona w filmie historycznym Andrzeja Wajdy Danton (1983). Pojawił się także na okładce amerykańskiego magazynu „Time”, którego redakcja okrzyknęła go „uosobieniem Nowej Fali we francuskim kinie”.
W 1984 zadebiutował jako reżyser filmowy komedią Świętoszek (Le Tartuffe, 1984) według Moliera, w której zagrał także tytułową rolę. Za rolę inspektora Louisa Mangina w filmie Maurice’a Pialata Policja (Police, 1985) otrzymał nagrodę aktorską na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Następnie zagrał Boba, biseksualnego włamywacza, jednego z głównych bohaterów komediodramatu Bertranda Bliera (Tenue de soirée, 1986) z Michelem Blankiem i Miou-Miou. W 1986 w duecie z Barbarą występował w recitalu Lili Passion, który przez miesiąc prezentowali w Paryżu, a następnie w mniejszych miastach Francji oraz w Szwajcarii i we Włoszech. Partnerował Isabelle Adjani w roli Auguste Rodina w nominowanej do Oscara dla najlepszego filmu nieangielskojęzycznego produkcji biograficznej Bruno Nuyttena Camille Claudel (1988) o życiu sławnej francuskiej rzeźbiarki. Następnie wystąpił w dramacie Dziwne miejsce na spotkanie (Drôle d'endroit pour une rencontre, 1988) z Catherine Deneuve, a w 1989 pojawił się w komediach: Chcę wracać do domu (Je veux rentrer à la maison) Alaina Resnais’go, Dwaj (Deux) Claude’a Zidiego i Zbyt piękna dla ciebie (Trop belle pour toi) Bertranda Bliera u boku Josiane Balasko i Carole Bouquet. thumb|Depardieu na Festiwalu Filmowym w Cannes (1989) Za tytułową kreację w filmie Jean-Paula Rappeneau Cyrano de Bergerac (1990) otrzymał nagrodę za pierwszoplanową rolę męską na 43. MFF w Cannes i drugiego w karierze Cezara dla najlepszego aktora oraz nominację do Oscara dla najlepszego aktora. Światową popularność zyskał dzięki roli francuskiego imigranta, który najpierw poślubia, a dopiero później poznaje i zakochuje się w Amerykance (Andie MacDowell) w komedii Petera Weira Zielona karta (1990), za którą zdobył Złoty Glob. W kolejnych latach kręcił po kilka filmów rocznie. Wystąpił w dwóch produkcjach ze swoim synem, Guillaume’em Depardieu: filmie biograficznym Alaina Corneau Wszystkie poranki świata (Tous les matins du monde, 1991) i dramacie Kochaj ojca (Aime ton père, 2002). W 1992 przewodniczył obradom jury konkursu głównego na 45. MFF w Cannes. thumb|Depardieu (1994) Od lat 90. występował w amerykańskich koprodukcjach, m.in. wcielił się w podróżnika Krzysztofa Kolumba w przygodowym filmie akcji Ridleya Scotta 1492. Wyprawa do raju (1492: Conquest of Paradise, 1992), zagrał tytułową rolę w komedii romantycznej Steve’a Minera Tata i małolata (My Father the Hero, 1993) z Katherine Heigl oraz wystąpił jako Portos w filmie kostiumowym Człowiek w żelaznej masce (The Man in the Iron Mask, 1998) z Leonardo DiCaprio i Johnem Malkovichem oraz Jean Pierre Le Pelt w komedii familijnej Kevina Limy 102 dalmatyńczyki (102 Dalmatians, 2000).
Jako gość gali rozdania Telekamer w 2000 otrzymał nagrodę specjalną dla najpopularniejszej gwiazdy zagranicznej. Sympatię wśród widzów zyskał rolą Obeliksa w czterech adaptacjach komiksu: Asterix i Obelix kontra Cezar (Astérix et Obélix contre César, 1999), Asterix i Obelix: Misja Kleopatra (Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre, 2002), Asterix na olimpiadzie (Astérix aux Jeux Olympiques, 2006) i Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości (Astérix et Obélix: Au service de sa Majesté, 2012). W pierwszej dekadzie XXI wieku wystąpił także m.in. w kasowych komediach: Plotka (Le placard, 2001) Francisa Vebera i Bon voyage (2003) Jean-Paula Rappeneau. Wyprodukował miniseriale, w których również wystąpił: Nędznicy (Les Misérables, 2000) jako Jean Valjean i Napoleon (Napoléon, 2002) jako Joseph Fouché, a druga z produkcji była nominowana do nagrody Emmy w dziewięciu kategoriach.
Wydał kilka książek autobiograficznych: „Lettres volées” (1988), „Depardieu: A Biography” (1994; wywiad rzeka przeprowadzony przez Paula Chutkowa) i „Vivant! Entretiens avec Laurent Neumann” (2004; pl. Po prostu żyję! Rozmowy z Laurentem Neumannem”). thumb|Butelka wina „Lumière” produkowane przez Depardieu W 1996 założył z Gérardem Bourgoinem spółkę Pebercan, pod której szyldem produkuje kubańską ropę naftową. W 2003 otworzył w Paryżu restaurację „La Fontaine Gaillon”, którą sprzedał w 2019https://www.france24.com/en/20190708-depardieu-puts-contents-paris-restaurant-auction. Wystąpił w spotach reklamowych m.in. producenta serów Senoble i makaronów Barilla oraz Bank Zachodni WBK. Jest właścicielem bądź dzierżawcą kilku winnic na świecie, m.in. w Anjou, Aniane, Meknes, Tilimsan, Egerze i Duerohttps://www.nawidelcu.pl/kulinarny-lifestyle/gerard-depardieu/. Angażuje się także w działalność humanitarną i charytatywną.
Życie prywatne