Mistrz stosował dwie formuły postaci ludzkiej: jedna była wyidealizowana, przeznaczona dla uczestników scen religijnych, druga realistyczna i odnosząca się do zwykłych ludzi. Pierwsza formuła nawiązuje do stylu pięknego; jej przykładem są całostronicowe miniatury Mszału R 165, które przedstawiają stojące pojedynczo postacie Madonny Apokaliptycznej, św. Jana Ewangelisty i świętych dziewic. Jak zauważa Barbara Miodońska: „swoisty charakter postaciom nadaje jej ostry linearyzm i usztywnienie bogato rozbudowanych kaskad draperii o zgeometryzowanych układach”. Druga forma postaci ma cechy bardziej indywidualne i realistyczne, co głównie zauważalne jest w nadawaniu indywidualnych cech głowom i we wprowadzaniu współczesnych, prostych strojów z odsłoniętymi nogami.
Podobny linearyzm, usztywnienie i geometryzacja form charakteryzują rozwinięte dekoracje roślinne, często wprowadzane przez artystę. Jan z Żytawy jest tym, który jako pierwszy wprowadził na Śląsku nowy typ dekoracji marginalnej, zaczerpnięty z Pragi, z kręgu iluminatorów Biblii Konrada z Vechty. Przykładem takich innowacji są miniatury przedstawiające „pionowe i poziome pręty oderwane od inicjałów, splatające się w narożach kart i przechodzące w cienkie, słabo ulistnione łodygi tworzące wokół kolumn tekstu przejrzyste układy ramowe”.