Po wojnie wstąpił do Wojska Polskiego. Pracował w Departamencie Zaopatrzenia Ministerstwa Zdrowia oraz w lecznicy rządowej, gdzie był lekarzem m.in. Władysława Gomułki. W 1948 został ponownie zatrudniony na Wydziale Lekarskim UW, a następnie w Akademii Medycznej w Warszawie. Na podstawie przygotowanej w latach 30. rozprawy w 1950 nadano mu stopień naukowy doktora nauk medycznych. W 1951 na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. Ocena kliniczna dynamiki skurczu serca uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego, w 1954 tytuł naukowy profesora. Został konsultantem krajowym do spraw kardiologii. Dzięki jego staraniom utworzono w 1962 Centralną Poradnię Chorób Układu Krążenia, a w 1965 Instytut Kardiologii Akademii Medycznej w Warszawie.

Pod jego redakcją powstał w 1967 pierwszy podręcznik reanimacji kardiologicznej. thumb|Grób prof. Zdzisława Askanasa i jego żony Alicji na cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Został ekspertem Światowej Organizacji Zdrowia i prezesem Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Nigdy nie przystąpił do PZPR.

Był autorem ponad 180 prac, w tym wielu monografii.