Chapman musiał więc skorzystać z innego źródła, być może z Les Histoires Tragiques de Nostre Temps François de Rosseta.
Nawiązania klasyczne Entuzjazm Chapmana dla tragedii klasycznej jest wyraźnie widoczny również w Bussy’m. Krytycy wskazują na nawiązania do Herkulesa etejskiego Seneki. Monolog otwierający utwór ma wszelkie cechy klasycznego Prologu. Klasycznym chwytem jest też narracja Nunciusa w II akcie i zjawy pojawiające się w IV i V akcie. Natomiast nagromadzenie okropności w ostatnich dwóch aktach należy już raczej do repertuaru semisenecjańskiej tragedii elżbietańskiej, której publiczność znajdowała szczególne upodobanie w tego rodzaju horrorze.
Konstrukcja dramatu Chapman umiejętnie splótł w swej tragedii wiele różnych wątków. Odchodząc od prawdy historycznej ukazał Bussy’ego jako biednego poszukiwacza przygód, który zostaje wyniesiony, dzięki protekcji Monsieur, co budzi zawiść księcia Gwizjusza, wzmocnioną jeszcze zalotami Bussy’ego do jego żony. Z kolei pojedynek z Barrisorem posłużył Chapmanowi do zawiązania miłości pomiędzy Tamyrą a Bussy’m. Barrisor sądzi, że Bussy stara się o względy Tamyry, co staje się przyczyną pojedynku, w którym ginie. Jego śmierć doprowadza do spotkania Bussy’ego z Tamyrą. Chapman ogranicza całą akcję dramatu do Paryża, rezygnując z przenoszenia finału sztuki do La Coutancière.