białych groszy śląskich z legendą:
(Zygmunt książę Głogowa), z umieszczonymi na rewersie Pogonią i napisem:
(syn Kazimierza, króla Polski).
Zygmuntowskie białe grosze zdobyły popularność nie tylko na samym Śląsku, gdzie szybko pojawiły się naśladownictwa, ale także w Polsce – ceniono je wyżej niż powszechnie obiegające monety wczesnojagiellońskie.
Wprowadzenie białych groszy stanowiło zamierzony element reformy Zygmunta na Śląsku, mającej zrównać pieniądz regionu z polskim, poprzez dopasowanie stopy menniczej. Udało się to tylko częściowo z winy korekt wprowadzonych przez sejm wrocławski.
Głogowska mennica została zamknięta w 1506 r., po wyjeździe Zygmunta spowodowanym wiadomością o ciężkiej chorobie brata – Aleksandra Jagiellończyka.
Okres królewsko-wielkoksiążęcy (1507–1548) W okresie tym działały mennice:
trzy państwowe (monarsze): koronna w Krakowie praktycznie zastąpiona w 1529 r. przez polsko-pruską w Toruniu, litewska w Wilnie, dwie miejskie: gdańska, elbląska, jedna lenna – w Królewcu.