Najpopularniejszym zajęciem poznańskich Żydów było kuśnierstwo i krawiectwo, jednak część z nich trudniła się lichwą, co przyczyniło się do złej reputacji tej grupy społecznej i upatrywania przez innych mieszkańców źródła pożarów miasta w złych warunkach sanitarnych i higienicznych dzielnicy żydowskiej. Jeden z nich – z 1464 roku – poważnie osłabił liczebność kahału, któremu udało się odnowić swoją liczebność dopiero na początku XVI wieku. Ocalałe od płomieni domy żydowskie zostały wówczas splądrowane. Poznańscy Żydzi po pożarze dzielnicy żydowskiej z 2 maja 1536 zostali zwolnieni przez Zygmunta Starego z płacenia podatków i opłat na cztery lata, by móc odbudować swoje domy. Kolejny pożar w 1590 zajął teren dzielnicy żydowskiej i jej okolic, niszcząc 160 domostw (w tym 75 ze 115 domów żydowskich) oraz część murów miasta. 1400 Żydów zamieszkujących Poznań przed pożarem musiało opuścić miasto, przenosząc się m.in. do Stanisławowa i Swarzędza, skąd wróciło dwa lata później i rozpoczęło odbudowę dzielnicy oraz Starej Synagogi.

W XV wieku popularną praktyką wśród okolicznej szlachty i rycerstwa było wykupywanie domów w rejonie dzielnicy żydowskiej. Należały one m.in. do Abrahama Zbąskiego, Sędziwoja Ostroroga i jego syna Dobrogosta.