318..
Za klęskę ofensywy z Ufy został pozbawiony stanowiska dowódczego (zastąpił go gen. Konstantin Sacharow)J. D. Smele, Civil war..., s. 476.. We wrześniu 1919 r. został ministrem wojny w rządzie Kołczaka, zastępując Aleksieja Budberga. W grudniu 1919 r. razem z Aleksiejem Łarionowem i Aleksandrem Czerwien-Wodalim przejął faktyczne kierownictwo w rządzieJ. D. Smele, Civil war..., s. 616-617.. Bez powodzenia wszyscy trzej starali się negocjować z mienszewicko-eserowskim Centrum Politycznym, które na początku 1920 r. przejęło władzę nad Irkuckiem i regionem, ostatnimi ziemiami kontrolowanymi jeszcze przez Kołczaka po klęskach pod Omskiem i Krasnojarskiem. Nie udało im się wynegocjować prawa bezpiecznego odejścia wojsk Kołczaka na Daleki WschódJ. D. Smele, Civil war..., s. 620-621.E. Mawdsley, Wojna..., s. 290-291.. Chanżynowi, jako jedynemu z trzech polityków kierujących rządem Kołczaka w końcowej fazie jego istnienia, udało się zbiec do ChinJ. D. Smele, Civil war..., s. 624-625..
Emigracja Osiadł w Harbinie, następnie żył w Dalianie. W 1927 r. stanął na czele 9 (wschodniego) oddziału Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego. Dwa lata później odszedł z kierownictwa organizacji, nie zgadzając się z przyjętą przez nią taktyką oraz z coraz wyraźniejszym popieraniem przez nią idei narodowosocjalistycznych.