Walczył na Froncie Południowym (lipiec – sierpień 1941), w składzie 51 Samodzielnej Armii (sierpień – listopad 1942), na Froncie Zakaukaskim (listopad-grudzień 1941), Kaukaskim (grudzień 1941 – styczeń 1942), Krymskim (styczeń – maj 1942) i Północno-Kaukaskim (maj – sierpień 1942), biorąc udział w walkach na południu Ukrainy, na Krymie, w operacji kerczeńsko-teodozyjskiej i walkach nad Donem. 10 listopada 1941 i 17 maja 1942 był ranny. Od października 1942 do kwietnia 1943 był szefem sztabu 408/7 Brygady Piechoty w składzie Czarnomorskiej Grupy Wojsk i na Froncie Północno-Kaukaskim, od maja do lipca 1943 był szefem sztabu 23 Dywizji Piechoty w Stepowym Okręgu Wojskowym.
Od lipca do listopada 1943 jako szef sztabu 23 Dywizji Piechoty walczył na Froncie Stepowym (lipiec – sierpień 1943), Woroneskim (sierpień-październik 1943) i 1 Ukraińskim (październik – listopad 1943), brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, wyzwalaniu lewobrzeżnej Ukrainy i bitwie o Dniepr. Wyróżnił się podczas forsowania Dniepru na przełomie września i października 1943 w rejonie Kaniowa, gdzie w walkach o przyczółek przejął na siebie dowodzenie dywizją po śmierci jej dowódcy Aleksandra Korolowa (29 września 1943), odpierając kontrataki wroga.