Od listopada 1943 do maja 1945 jako szef sztabu 23 Korpusu Piechoty walczył na 1 (listopad 1943 – wrzesień 1944) i 2 Froncie Ukraińskim (październik 1944 – maj 1945), biorąc udział w operacji kijowskiej, żytomiersko-berdyczowskiej, rówieńsko-łuckiej, proskurowsko-czerniowieckiej, lwowsko-sandomierskiej, budapesztańskiej, wiedeńskiej, bratysławsko-brneńskiej i praskiej. Po wojnie do lutego 1946 był szefem sztabu korpusu w Centralnej Grupie Wojsk na Węgrzech, w 1948 ukończył Wyższą Akademię Wojskową, której następnie był wykładowcą, od lipca 1951 do czerwca 1951 dowodził 367 Dywizją Piechoty w Północnym Okręgu Wojskowym (Karelia). Później został naczelnikiem obrony przeciwlotniczej Północnego Okręgu Wojskowego w Pietrozawodsku, od grudnia 1954 do sierpnia 1955 dowodził 73 Dywizją Piechoty w Noworosyjsku, od sierpnia 1955 do lutego 1959 dowodził 6 Korpusem Piechoty w Stalingradzie, a od lutego 1959 do lutego 1961 13 Armią w Równem. Potem był zastępcą i I zastępcą dowódcy Południowej Grupy Wojsk stacjonującej na Węgrzech (do lipca 1968), w 1968 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, 1968–1974 pełnił funkcję generalnego inspektora Inspekcji Wojsk Lądowych Głównej Inspekcji Ministerstwa Obrony ZSRR, w maju 1974 zakończył służbę wojskową.