Po wyjściu ze szpitala w październiku 1941 został szefem Wydziału Wywiadowczego Frontu Rezerwowego, a po jego rozformowaniu w listopadzie 1941 szefem specjalnej grupy operacyjnej Głównego Zarządu Wywiadowczego Armii Czerwonej, w styczniu 1941 na własną prośbę otrzymał funkcję dowódczą, zostając dowódcą 114 Dywizji Kawalerii Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego w Groznym. W maju 1942 wrócił na front jako zastępca dowódcy 7 Korpusu Kawalerii Frontu Briańskiego, od sierpnia 1942 do stycznia 1943 był szefem Południowego Sztabu Ruchu Partyzanckiego przy Radzie Wojennej Frontu Północno-Kaukaskiego, pomocnikiem szefa i szefem Wydziału Operacyjnego Centralnego Sztabu Ruchu Partyzanckiego. Od stycznia do marca 1943 był zastępcą szefa Zarządu 2 Głównego Zarządu Wywiadowczego Armii Czerwonej, później dowódcą 2 Gwardyjskiej Krymskiej Dywizji Kawalerii, na czele której walczył do końca wojny. Brał udział w działaniach bojowych na Froncie Południowo-Zachodnim, Woroneskiego (m.in. bitwie o Dniepr) i 1 Frontu Ukraińskiego, w tym w operacji kijowskiej (m.in. opanowaniu Korostyszewa i Żytomierza), operacji żytomiersko-berdyczowskiej i rówieńsko-łuckiej (w tym w zajęciu Łucka i marszu na Dubno). 13 listopada 1943 otrzymał stopień generała majora. 19 marca 1944 został ranny.