Pijnackeria barbarae – gatunek straszyka z rodziny Diapheromeridae i podrodziny Pachymorphinae.
Gatunek ten formalnie opisali w 2013 roku Valerio Scali, Liliana Milani i Marco Passamonti. Epitet gatunkowy nadano na cześć Barbary Mantovani, specjalistki od rodzaju Bacillus. Wcześniej notowany był w literaturze jako Leptynia hispanica B, gdyż już wcześniejsze badania cytologiczne i genetyczne pozwoliły stwierdzić, iż Leptynia hispanica stanowi w rzeczywistości kompleks gatunków bliźniaczych. Rangę rodzaju pod nazwą Pijnackeria nadał owemu kompleksowi Valerio Scali w 2009 roku.
Samce (n=1) osiągają 44,6 mm, a samice (n=4) od 51,2 do 57,4 mm długości ciała. Samiec jest jasnocynamonowy z czarnymi oczami, parą brązowych pasów biegnącą przez grzbiet całego ciała i parą białych linii biegnących ponad pleurami wzdłuż tułowia i odwłoka. Odnóża są u nasady zielone, a ku wierzchołkom stopniowo przechodzą w barwę jasnocynamonową. Samica jest beżowa z czarnymi oczami, ciemnocynamonowym pasem biegnącym wzdłuż grzbietu od przedplecza przez większość tergitów odwłoka oraz parą białych linii zaczynających się za oczami i biegnących ponad pleurami wzdłuż tułowia i odwłoka. Odnóża jej są zielonkawe. Zbudowane z 16 członów czułki mają 6,5 mm długości u samca, a 4 mm długości u samicy.