Na śródpleczu, zapleczu i dwóch ostatnich tergitach odwłoka obu płci występuje wąska i ostra listewka środkowa. U samicy powierzchnia głowy i przedplecza jest gładka, śródplecza i zaplecza jest grubo granulowana, a odwłoka drobno dołkowana. Odnóża tylnej pary cechują się udami sięgającymi poza połączenie siódmego i ósmego sternitu odwłoka. Płytka subgenitalna samca jest z tyłu zaokrąglona i dochodzi do połączenia dziewiątego i dziesiątego sternitu odwłoka. Przysadki odwłokowe (klaspery) samca mają 2,3 mm długości, są słabiej niż u innych przedstawicieli rodzaju zakrzywione; każda w ćwierci długości mierzonej od nasady zaopatrzona jest w walcowaty ząbek długości nieco poniżej 0,2 mm. Vomer subanalny nie występuje. Samice, tak jak u innych przedstawicieli rodzaju, mają spiczasty i sztywny wierzchołek odwłoka. Walwy ich pokładełka mają zaokrąglone odsiebne kolce i mając 5 mm długości sięgają poza połączenie dziewiątego i dziesiątego sternitu odwłoka.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pijnackeria barbarae · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.