mały|Paleomeander w dolinie Odry w pobliżu Oławy mały|Paleomeander w dolinie Bystrzycy we wrocławskim Jarnołtowie mały|Rdzeń pobrany z osadów biogenicznych mały|Młody paleomeander w dolinie Bystrzycy mały|Świder Instorf Paleomeander – sierpowaty, często wygięty obszar na równinie zalewowej doliny rzecznej, powstały przez proces wypełniania starorzecza osadami biogenicznymi i mineralnymi. Jeżeli powierzchnia paleomeandra nie jest zrównana z powierzchnią otoczenia, paleomeander jest wówczas klasyfikowany jako forma rzeźby terenu. Jest przedmiotem zainteresowania geomorfologii fluwialnej.
Geneza, morfologia i występowanie Paleomeandry powstają w dolinach rzecznych jako konsekwencja przekształcania środowiska przez rzekę meandrującą. Uruchomienie procesów kształtujących paleomeander następuje bezpośrednio po odcięciu szyi meandrowej i wyodrębnieniu się początkowej formy starorzecza z głównego koryta. Woda w odciętym korycie stagnuje, co tworzy odpowiednie warunki do zarastania oraz zasypywania fragmentu dawnego zakola. Następuje zarastanie zbiornika przez roślinność wodną, szuwary i drzewa, które obumierając przyczyniają się do wypłycania starorzecza.