W miarę postępowania wymienionych procesów, objętość i powierzchnia dawnego zakola ulegają zmniejszaniu, czego następstwem jest wypłycanie zbiornika do momentu całkowitego wypełniania. Akumulacja osadów może być przyspieszana przez zjawiska ekstremalne, takie jak na przykład gwałtowne wezbrania.
Starorzecza są pułapkami sedymentacyjnymi, które stanowią odpowiednie środowisko do powstawania torfów. Najbardziej powszechnymi wypełnieniami paleomeandrów są osady biogeniczne, wśród których można wyróżnić korzenie, korę, liście, owoce, pędy, łodygi, gałęzie, które podlegają rozkładowi, w wyniku czego dochodzi do powstawania torfu. Osady mineralne, takie jak piaski, żwiry są w tego typu torfowiskach spotykane rzadziej i występują w formie wkładek lub przewarstwień o niewielkiej (0,5 – 1,5 cm) miąższości. Ponadto w starszych torfach spotykane są silnie rozłożone pozostałości roślinne w postaci zwęglonych klast, nie przekraczających kilku centymetrów średnicy. W Polsce paleomeandry występują powszechnie, głównie w dolinach rzecznych, przy czym najwięcej w południowej i środkowej części kraju.