Paleomeander a starorzecze Częstym błędem jest używanie zamienne pojęć „paleomeander” i „starorzecze”. Z geomorfologicznego punktu widzenia, tego typu nomenklatura jest nieprawidłowa. Starorzecze jest zbiornikiem wodnym, podczas gdy paleomeandrem jest jedynie obszar dawnego starorzecza, wypełniony osadami i nie będący już zbiornikiem wodnym. W celu poprawnego nazewnictwa obu form, odchodząc od głębszych analiz, zalecane jest kojarzenie starorzecza z wyraźną obecnością wody, natomiast paleomeandra z torfowiskiem. Pojęcia przeplatają się i mają wspólne cechy, jednak różnice pomiędzy nimi są wyraźne, przez co powinny funkcjonować rozdzielnie.
Badania paleomeandrów Wypełnienia paleomeandrów stanowią zapis zmian zachodzących w środowisku na przestrzeni lat. Najstarsze osady tworzące spoczywające w paleomeandrach są datowane na około 11 000 lat wstecz. Analiza materiału biogenicznego zalegającego w paleomeandrach pozwala na umiejscowienie w czasie dużych epizodów wezbraniowych, rekonstrukcję szaty roślinnej czy odtworzenie przebiegu torfowienia obszaru.