W celu przeprowadzenia badania, niezbędne jest pobranie prostopadłego do spągu (dawnego dna koryta) rdzenia. Materiał jest pobierany poprzez przewiercanie paleomeandra np. przy użyciu świdra Instorf. Narzędzie jest wykonane ze stali i składa się z masywnej sondy z ruchomą zapadką, trzpieni do zwiększania możliwej głębokości wiercenia oraz uchwytu. Urządzenie jest obsługiwane ręcznie i operowanie nim wymaga udziału 2 – 3 osób. Pobór materiału polega na wciśnięciu świdra w podłoże i przekręceniu go wzdłuż osi podłużnej po osiągnięciu żądanej głębokości. Zapadka (płetwa) zostaje w swojej pozycji, natomiast obrót świdra powoduje wypełnienie sondy osadem. Płetwa uniemożliwia przypadkowe wypadnięcie materiału oraz daje możliwość napełnienia sondy przy obrocie świdra. W następnej sprzęt jest wydobywany na powierzchnię, po czym płetwa jest oczyszczana i otwierana. Przy otwieraniu sondy należy zachować ostrożność, żeby do pobranego materiału nie dostały się zanieczyszczenia, czy młodsze utwory, które mogłyby zaburzyć prawidłowy odczyt rdzenia. Jednorazowe wciśnięcie świdra pozwala na pobranie rdzenia o długości 50 cm. Aby pobrać osad z głębszych miejsc, wymagane jest sukcesywne przedłużanie świdra trzpieniami.