thumb|Znamiona bartne thumb|Drzewo bartne na mapie Wielkiego Księstwa Litewskiego (Carta Marina, XVI w.) thumb|Pobieranie miodu z drzewa bartnego Bór bartny (łac. mellificium, apisterium) – jednostka organizacyjna dawnego bartnictwa, obejmująca zwykle kilkadziesiąt drzew z barciami.
Podstawą organizacyjną gospodarki bartniczej w przedrozbiorowej Polsce, a także podstawą do określania zobowiązań bartnika, był tzw. bór. Na bór składało zwykle około 60 drzew z barciami zasiedlonymi pszczołami. W praktyce zdarzały się też większe bory, liczące nawet 120 barci, ale również niewielkie, złożone tylko z 6 barci.
Bór mógł być dzielony na mniejsze podjednostki składające się np. z 30 barci (półborek) czy 15 barci (ćwierćborek). Zdarzały się też transakcje, w których przekazywano tylko kilka drzew, a nawet pojedyncze drzewa. Kilka borów mogło tworzyć uroczysko, zaś te z kolei składały się na puszcze, tworząc trójstopniową strukturę bartnictwa w dobrach królewskich.